‘Ooit’ is een gevaarlijk comfortabele bestemming
Bijna iedereen heeft zo’n reis. Japan. Nieuw-Zeeland. Een paar maanden backpacken door Latijns-Amerika. Een camper door Canada. Niet nu natuurlijk, maar later. Als werk rustiger is. Als je meer hebt gespaard. Als iemand mee kan. Als de sterren administratief goed staan.
Sommige redenen zijn terecht. Je moet geen ticket boeken met geld dat je nodig hebt voor huur. Verantwoordelijkheid is geen gebrek aan avontuur. Maar er zit een verschil tussen verstandig plannen en jarenlang wachten op omstandigheden die nooit volledig perfect worden.
Je hoeft niet alles op te zeggen
Het internet maakt grote reizen graag dramatisch. ‘Ik zegde mijn baan op en kocht een enkeltje!’ Leuk voor thumbnails, maar totaal niet verplicht.
Een reis die iets met je doet kan ook drie weken zijn. Of tien dagen alleen. Of een maand tussen twee banen in. Avontuur wordt niet gemeten in het aantal keer dat je moeder vraagt of je pensioenopbouw wel goed gaat.
De vraag is niet: kan ik mijn hele leven omgooien? De vraag is: welk stuk van dit plan kan ik wél mogelijk maken?
Geld is concreet. Maak het dus concreet.
‘Reizen is te duur’ voelt enorm. ‘Ik heb over acht maanden €1.800 nodig’ is ineens een rekensom. Deel het bedrag door het aantal maanden, kijk wat je kunt besparen en bepaal waar je absoluut niet op wilt inleveren.
Misschien wordt je droomreis een jaar later. Prima. Het verschil is dat je nu ergens naartoe werkt in plaats van jaarlijks dezelfde Skyscanner-tab te openen als emotionele hobby.
Tijd komt zelden vanzelf vrij
Vrije weken verschijnen niet spontaan in je agenda met confetti eromheen. Je moet ze vaak claimen. Vakantiedagen bewaren. Met je werkgever praten. Een periode tussen studie en werk benutten. Een sabbatical bespreken. Soms nee zeggen tegen iets anders.
Dat laatste is lastig: kiezen voor een reis betekent automatisch dat je dat geld en die tijd niet ergens anders aan besteedt. Maar dat geldt andersom ook. Iedere keer dat je automatisch voor het vertrouwde kiest, kies je óók iets niet.
Jong zijn is geen garantie. Wel een kans.
‘Reis nu, want later kan het nooit meer’ is overdreven. Mensen maken op hun 35e, 50e en 70e fantastische reizen. Gelukkig maar.
Maar sommige fases hebben wel bijzondere voordelen. Als je jong bent heb je vaak minder vaste verplichtingen, herstel je sneller van een nachtbus die duidelijk ontworpen is door iemand met ruzie thuis en vind je het misschien minder erg om een kamer met zes onbekenden te delen.
Gebruik die flexibiliteit. Niet vanuit paniek dat je jeugd verloopt als yoghurt, maar omdat mogelijkheden waarde hebben wanneer je ze daadwerkelijk benut.
Je komt niet terug als totaal ander mens
Waarschijnlijk sta je na één reis niet ineens verlicht boven alle aardse problemen. Je inbox bestaat nog. Belastingen zijn helaas niet opgelost door zonsondergangen.
Maar je kunt wel terugkomen met een groter referentiekader. Met herinneringen die van jou zijn. Met meer vertrouwen in onbekende situaties. Met vrienden op plekken waar je eerder alleen een landnaam zag.
Dat is moeilijk in euro’s uit te drukken en opvallend makkelijk om jarenlang te onthouden.
Geef ‘ooit’ een datum
Je hoeft nu geen ticket te kopen. Kies een maand. Maak een ruwe begroting. Zet maandelijks geld apart. Zoek drie bestemmingen uit die passen bij je tijd en budget.
Milemade kan je helpen uitzoeken wat praktisch werkt. Maar de belangrijkste stap is kleiner: stop met je mooiste plannen behandelen alsof ze alleen bedoeld zijn voor een toekomstige versie van jezelf. Die persoon is namelijk gewoon jij, maar later.
Verder met dit onderwerp
